Trigger odpowiedzialności

Trigger odpowiedzialności rozstrzyga prosty problem. Szkoda i jej skutki rzadko mieszczą się w jednym roku polisowym. Trigger to umownie wybrane zdarzenie, które przypisuje szkodę do konkretnego okresu ubezpieczenia. Dzięki niemu wiadomo, która polisa OC zapłaci odszkodowanie.

Główne rodzaje triggerów

Rynek stosuje cztery podstawowe triggery. Różnią się momentem, który aktywuje ochronę. Wybór triggera zapisuje się w treści ogólnych warunków ubezpieczenia, dlatego warto sprawdzić go przed zawarciem umowy.

• act committed – decyduje moment działania lub zaniechania sprawcy, czyli przyczyna szkody.
• loss occurrence – decyduje moment zajścia szkody lub wypadku, niezależnie od chwili zgłoszenia roszczenia.
• claims made – decyduje moment zgłoszenia roszczenia w okresie polisy, nawet jeśli przyczyna powstała wcześniej.
• manifestation – decyduje moment ujawnienia się szkody, na przykład pierwszych objawów uszczerbku.

Dlaczego trigger ma znaczenie

Trigger nabiera wagi przy szkodach ujawniających się z opóźnieniem. Wiele szkód działa po cichu przez lata. Dotyczy to szczególnie szkód na zdrowiu oraz błędów projektowych, których skutki widać dopiero po czasie. Trigger przesądza wtedy, czy odpowiada polisa z roku przyczyny, czy z roku ujawnienia.

Temat jest istotny w ubezpieczeniach zawodowych i firmowych. Liczy się on dla OC zawodowego, OC działalności gospodarczej i OC przewoźnika. W tych liniach szkoda i roszczenie często dzieli kilka lat.

Trigger claims made w praktyce

Przy claims made kluczowe są dwa dodatkowe elementy. Data retroaktywna wskazuje najwcześniejszy moment przyczyny, jaką polisa obejmuje. Roszczenia z przyczyn sprzed tej daty zostają poza ochroną. Drugim elementem jest okres dodatkowego zgłaszania roszczeń.

Okres dodatkowy, czyli extended reporting period, wydłuża czas na zgłoszenie. Pozwala zgłosić roszczenie już po zakończeniu polisy, jeśli przyczyna powstała w okresie ochrony. Bez niego ryzyko pozostania bez ochrony rośnie. Warto powiązać te zasady z okresem ochrony ubezpieczeniowej.

Ryzyko luki w ochronie

Zmiana ubezpieczyciela bywa pułapką. Jeśli stara polisa działała w trybie loss occurrence, a nowa w trybie claims made, część szkód może wypaść poza ochroną. Powstaje wtedy luka czasowa. Szkodę zauważa się za późno dla jednej polisy i za wcześnie dla drugiej.

Lukę ogranicza staranne zestawienie triggerów i dat retroaktywnych. Należy też pamiętać o terminach. Niezależnie od triggera obowiązuje przedawnienie roszczeń ubezpieczeniowych, które wyznacza ostateczny czas dochodzenia odszkodowania.

Jak trigger wpływa na ciągłość ochrony

Trigger przesądza, czy ochrona jest ciągła w czasie. Tryb loss occurrence wiąże ochronę z momentem szkody, więc raz objęta szkoda zostaje pokryta nawet po wygaśnięciu polisy. Tryb claims made wiąże ochronę ze zgłoszeniem, dlatego firma musi utrzymywać polisę nieprzerwanie. Każda przerwa w ubezpieczeniu claims made grozi utratą ochrony dla zdarzeń z przeszłości.

Z tego powodu trigger trzeba czytać razem z historią ubezpieczenia. Firma rozwijająca działalność przez lata gromadzi ryzyka, które mogą ujawnić się późno. Dla takich podmiotów trigger nie jest detalem technicznym. Decyduje on o tym, czy stare błędy pozostają pod ochroną, czy obciążą firmę bezpośrednio.

Na co zwrócić uwagę przy umowie

Przy zawieraniu umowy warto zweryfikować kilka punktów. Świadome porównanie triggerów chroni przed kosztowną luką w ochronie.

• jaki trigger stosuje stara, a jaki nowa polisa.
• jaka data retroaktywna obowiązuje przy trybie claims made.
• czy umowa przewiduje okres dodatkowego zgłaszania roszczeń.
• czy między polisami nie powstaje przerwa w ochronie.

Sprawdzenie tych punktów zajmuje chwilę, a chroni przed poważnym problemem. Trigger decyduje bowiem o tym, kto poniesie ciężar szkody ujawnionej po latach. Świadomy wybór i ciągłość ochrony są tu ważniejsze niż sama wysokość sumy.